لحظه های زندگی را می گذرانیم تا به خوشبختی برسیم

غافل از این که خوشبختی همان لحظه هایی است که

 میگذرانیم!

تو این غبار تو این سکوت چه بی صدا نفس نفس

از این نامهربو نی ها دارم از غصه میمیرم                                 

رفیق روز تنهایی یه روز دستاتو میگیرم

تو این شب گریه میتونی پناه هق هقم باشی

تو ای همزاد هم خونه چی میشه عاشقم باشی

دوباره من دوباره تو دوباره عشق دوباره ما

دو همنفس دو هم زبون دو همسفر دو هم صدا

تو ای پایان تنهایی پناه آخر من باش

تو این شب مرگی پاییز بهاره باور من باش

بذار با مشرق چشمات شبم روشن ترین باشه

می خوام آیینه خونه با چشمات همنشین باشه

دلم گرفت ای همنفس پرم شکست تو این قفس

تو این غبار تو این سکوت چه بی صدا نفس نفس...

دیشب دوباره دیدمت اما خیال بود

تو در کنار من بشینی؟... محال بود

سیب درخت بی ثمر آرزوی من

یک عمر مانده بود ولی کال کال بود

گفتم کمی بمان به خدا دوست دارمت

گفتی مجال نیست ولیکن مجال بود

یک عمر هر چه سهم تو از من نگاه بود

سهم من از عبور تو رنج و ملال بود

چیزی شبیه جام بلور دلی غریب

حالا شکست وای صدای وصال بود

شب رفت و ماه گم شد و خوابم حرام شد

اما نه با خیال تو بودم حلال بود!

باید تو رو پیدا کنم شاید هنوزم دیر نیست

تو ساده دل کندی ولی تقدیر بی تقصیر نیست

با این که بی تاب منی بازم منو خط میزنی

باید تو رو پیدا کنم  تو با خودت هم دشمنی

کی با یه جمله مثل من میتونه آرومت کنه

اون لحظه های آخر از رفتن پشیمونت کنه

دلگیرم از این شهر سرد این کوچه های بی عبور

وقتی به من فکر می کنی حس میکنم از راه دور

آخر یه شب این گریه ها سوی چشامو می بره

عطرت داره از پیرهنی که جا گذاشتی میپره

باید تو رو پیدا کنم هر روز تنها تر نشی

رازی با من بودنت حتی از این کمتر نشی

پیدات کنم حتی اگه پروازمو پر پر کنی

محکم بگیرم دستتو احساسمو باور کنی

باید تو رو پیدا کنم شاید هنوزم دیر نیست

تو ساده دل کندی ولی تقدیر بی تقصیر نیست...

قشنگ ترین جمله ی دنیا:

دوست دارم

خیلی سخته که عزیزترین کست ازت بخواد فراموشش کنی...

خیلی سخته که سالگرد آشنایی با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگیری...

خیلی سخته که روز تولدت همه بهت تبریک بگن جز اونی که فکر می کنی به خاطرش زنده ای...

خیلی سخته که غرورت رو به خاطر یه نفر بشکنی بعد بفهمی دوست نداره...

خیلی سخته که همه چیز رو به خاطر یه نفر از دست بدی اما اون بگه :

دیگه نمی خوامت!

چه امیدها که بر تار مویی بسته بودم

چه سوداها که در سر نمی‌پروراندم

چه حسرت‌ها که به چشم می‌دیدم

و چه آرزوها که در ذهن نمی خواندم

افسوس که بر باد شد و رفت

افسوس که با نگاهی بر باد رفت

افسوس که با کلامی رشته رویا ها پاره شد

افسوس که دست ستمگر باد ریشه‌هایم را از خاک بر آورد

افسوس که جور زمانه گرد بر چهره‌ام نگاشت

افسوس ...

چه نواها که با امید خواندم

چه سوزها که با باد گفتم

چه اشک‌ها که با ابر قسمت کردم

افسوس ...

افسوس که سرابی بیش نبود

دریای بی منتهای وصال

افسوس که نوایم در گلویم خاموش شد

افسوس که باد سوز دل مرا ننشنید

افسوس که ابر بغضش را نشکست

چه عبث پیمودم

چه خیالی .... چه خیالی ،

دل من در رویاست

زندگی در جنگ است !!

من از جفای روزگار نهراسیدم

مرا از جور زمانه باکی نیست

دروود بر سختی‌ها

دروود بر زندگی

دروود بر باد

دروود بر ابر

دروود بر امید

    دروود بر بلندای جفای روزگار

به تو عادت کرده بودم رفتی و دلو شکوندی

با چشام شدی غریبه خاطره هامونو سوزوندی

انتظار دیگه بسه

خداحافظ برای همیشه

عشق من...

نه از خاکم، نه از بادم

نه در بندم، نه آزادم

نه آن لیلاترین مجنون

نه شیرینم نه فرهادم

نه از آتش، نه از سنگم

نه از رومم، نه از زنگم

فقط مثل تو غمگینم

فقط مثل تو دلتنگم

چه غمگینم چه تنهایم

نه پنهانم نه پیدایم

نه آرامی به شب دارم

نه امیدی به فردایم

چه امیدی ...

چه فردایی ...

اگر خوشحال، اگر غمگین

چه فرقی داره تنهایی...

راه دوري است و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده.

مي كنم تنها از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت

غمي افزود مرا بر غم ها.

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني.

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر سحر نزديك است

هر دم اين بانگ برآرم از دل:

واي اين شب چقدر تاريك است!

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

مثل اين است كه شب نمناك است

ديگران را هم غم هست به دل

غم من ليك غمي غمناك است.

                                                                 ( سپهري)

قاصدک هان چه خبر آوردی؟

از کجا وز که خبر آوردی؟

خوش خبر باشی اما، اما

گرد بام و در من

بی ثمر می گردی

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری نه ز دیّاری - باری،

برو آنجا که بوَد چشمی و گوشی با کس،

برو آنجا که تو را منتظرند.

قاصدک!

در دل من همه کورند و کرند.

دست بردار از این در وطن خویش غریب.

قاصدک تجربه های همه تلخ،

با دلم می گوید

که دروغی تو ، دروغ

که فریبی تو، فریب.

قاصدک ! هان، ولی...

راستی آیا رفتی با باد؟

با توام، آی کجا رفتی؟ آی....

راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟

مانده خاکستر گرمی، جایی؟

در اجاقی - طمع شعله نمی بندم- اندک شرری هست هنوز؟

قاصدک!

ابرهای همه عالم شب و روز

در دلم می گریند

زير لب ميخوندم آروم تك تك ترانه ها تو به اميدي كه دوباره مي شنوم بازم صدا تو

ولي هر چي انتظار كشيدم نيومدي...

هر چقدر تو كوچه ها قدم زدم نيومدي

همه ي ترانه ها توي گريه گم شدن زير پام خيس شد از اشكام تو بازم نيومدي

به خودم مي گفتم هر جا كه باشي مياي سراغم

آخه گفته بودي جز تو هيچ كسي رو دوست ندارم

باورم نمي شد از من ببري واسه هميشه

آخه گفته بودي عشقت تو جونم كرده ريشه

گفتم آخه مگه ميشه تو به ياد من نباشي

مگه ميشه كه بخواي تو بري و ازم جدا شي

ولي هر چي انتظار كشيدم نيومدي...

یا تا ابد ندیدنت

هرگز بهانه نمیشه برای

فراموش کردنت.

بين غم ها تنها ناجي ام باش

پر پرواز من ديريست بسته تو بگشا و در آزادي ام باش

اسير موج هاي تند خشمم تو آرام دل دريايي ام باش

دل خسته خريداري نداره تو خواهان صفاي ذاتي ام باش

در اين آشفته بازار محبت تو تنها شاهد ارزاني ام باش...

دلم از خزان گرفت

دلم از نبودنت گرفت

دل من دل نبود

واژه ی خواستنی بود محال

جام عشقی بود تهی!

لابه لای این همه خواب

رویای عشق تو هم رفت به خواب

و خودت نیامدی ای عشق

و مرا سوزاندی

مرا بردی به خواب خوابی از جنس ناب

خواب...!

چه کسی مرا بیدار خواهد کرد؟!

با کدامین سنگ؟!

با کدامین داد!

با کدامین فریاد...

ديشب من در بند کور دلان عشق ستيز بودم به گناه عاشق بودن چون عشقم را در پستوي خانه نهان نکردم

 چون راز دلم در چشمانم پيدا بود مرا به گناه نشستن نزد زيبايي دستبند زدن گفتند که چرا عاشقي؟

 گفتند که شعله اي در دلت داري گفتند که آتش گناه است و تو آتشي در دل داري

 دهانت را مي بويند مبا دا گفته باشي دوستت دارم

دلت را مي پويند مبادا شعله اي در آن نهان باشد

 روزگار غريبيست نازنين

برون افتاده پیدا بود دندانهای سرماها

تو گویی خنده بر بیچاره ها می کرد

نمی دانم چرا؟

به من گفتي اگر دوست ميداري مرا اكنون گل سرخي مهيا كن

ميان شهر گرديدم به هر گل فروشي بود پرسيدم كه گل داري؟

گفت:گل بهر كه و بهر چه مي خواهي؟

گفتم براي لعبتي طناز وافسونكار و آشوبگر

جوابم داد در دل اين سرما هرگز گل سرخي نمي يابي

به سان تشنه اي بودم كه مي گردد پي آبي

خجل و شرمسار سر در گريبانم فرو بردم

ولي ناگه ز چاك سينه ام ديدم گل سرخي

همان گل را براي تو فرستادم نمي دانم پسنديدي يا كه مستانه خنديدي!!!