راه دوري است و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده.

مي كنم تنها از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت

غمي افزود مرا بر غم ها.

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني.

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر سحر نزديك است

هر دم اين بانگ برآرم از دل:

واي اين شب چقدر تاريك است!

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

مثل اين است كه شب نمناك است

ديگران را هم غم هست به دل

غم من ليك غمي غمناك است.

                                                                 ( سپهري)

قاصدک هان چه خبر آوردی؟

از کجا وز که خبر آوردی؟

خوش خبر باشی اما، اما

گرد بام و در من

بی ثمر می گردی

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری نه ز دیّاری - باری،

برو آنجا که بوَد چشمی و گوشی با کس،

برو آنجا که تو را منتظرند.

قاصدک!

در دل من همه کورند و کرند.

دست بردار از این در وطن خویش غریب.

قاصدک تجربه های همه تلخ،

با دلم می گوید

که دروغی تو ، دروغ

که فریبی تو، فریب.

قاصدک ! هان، ولی...

راستی آیا رفتی با باد؟

با توام، آی کجا رفتی؟ آی....

راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟

مانده خاکستر گرمی، جایی؟

در اجاقی - طمع شعله نمی بندم- اندک شرری هست هنوز؟

قاصدک!

ابرهای همه عالم شب و روز

در دلم می گریند

زير لب ميخوندم آروم تك تك ترانه ها تو به اميدي كه دوباره مي شنوم بازم صدا تو

ولي هر چي انتظار كشيدم نيومدي...

هر چقدر تو كوچه ها قدم زدم نيومدي

همه ي ترانه ها توي گريه گم شدن زير پام خيس شد از اشكام تو بازم نيومدي

به خودم مي گفتم هر جا كه باشي مياي سراغم

آخه گفته بودي جز تو هيچ كسي رو دوست ندارم

باورم نمي شد از من ببري واسه هميشه

آخه گفته بودي عشقت تو جونم كرده ريشه

گفتم آخه مگه ميشه تو به ياد من نباشي

مگه ميشه كه بخواي تو بري و ازم جدا شي

ولي هر چي انتظار كشيدم نيومدي...

یا تا ابد ندیدنت

هرگز بهانه نمیشه برای

فراموش کردنت.