ديشب من در بند کور دلان عشق ستيز بودم به گناه عاشق بودن چون عشقم را در پستوي خانه نهان نکردم

 چون راز دلم در چشمانم پيدا بود مرا به گناه نشستن نزد زيبايي دستبند زدن گفتند که چرا عاشقي؟

 گفتند که شعله اي در دلت داري گفتند که آتش گناه است و تو آتشي در دل داري

 دهانت را مي بويند مبا دا گفته باشي دوستت دارم

دلت را مي پويند مبادا شعله اي در آن نهان باشد

 روزگار غريبيست نازنين

برون افتاده پیدا بود دندانهای سرماها

تو گویی خنده بر بیچاره ها می کرد

نمی دانم چرا؟

به من گفتي اگر دوست ميداري مرا اكنون گل سرخي مهيا كن

ميان شهر گرديدم به هر گل فروشي بود پرسيدم كه گل داري؟

گفت:گل بهر كه و بهر چه مي خواهي؟

گفتم براي لعبتي طناز وافسونكار و آشوبگر

جوابم داد در دل اين سرما هرگز گل سرخي نمي يابي

به سان تشنه اي بودم كه مي گردد پي آبي

خجل و شرمسار سر در گريبانم فرو بردم

ولي ناگه ز چاك سينه ام ديدم گل سرخي

همان گل را براي تو فرستادم نمي دانم پسنديدي يا كه مستانه خنديدي!!!

                                                 واسه کمتر کسی خوب می نویسه!

                                                 یکی لب هاش همیشه غرق خنده است...

                                               یکی پلک هاش تو خواب هم خیسه خیسه...

                                                               ای خدا دلم گرفته ...