من ، تو و یه عالمه حرف

دلم گرفت ای هم نفس، پرم شکست تو این قفس

توو این غبار، توو این سکوت

چه بی صدا ، نفس نفس

از این نامهربونی ها ، دارم از غصه میمیرم

رفیق روز تنهاییم ، یه روز دستاتو می گیرم

توو این شب گریه میتونی ، پناه هق هقم باشی

تو ای همزاد همخونه ، چی میشه عاشقم باشی ؟!

دوباره من دوباره تو دوباره عشق دوباره ما

دو همنفس دو همزبون دو همسفر دو همصدا

تو ای پایان تنهایی ، پناه آخر من باش

توو این شب مرگی پاییز، بهار باور من باش

بذار با مشرق چشمات ، شبم روشن ترین باشه

میخوام آیینه خونه با چشمات همنشین باشه

دلم گرفت ای هم نفس ، پرم شکست تو این قفس

تو این غبار تو این سکوت

چه بی صدا نفس نفس ...

* حامی

 

نوشته شده توسط من و دلم در دوشنبه 1386/07/30 ساعت 23:2 موضوع | لینک ثابت

دوست دارم تمام زندگيمو با بي خيالي طي كنم...

البته اگه بشه !

تمام چيزايي رو كه قرار بود به باد بدم ؛
به باد دادم !!

* خوش به حالت باد جان !

پس عُق ميزنم رو تمام حقيقت هاي دنيا

مگه غیر از اینه ؟!

 

نوشته شده توسط من و دلم در دوشنبه 1386/07/30 ساعت 17:22 موضوع | لینک ثابت

 در عشق به معنی زخمی شدن روحه!

همونطور که زخم بوجود اومده در بدن برای التیام به زمان نیاز داره، روح زخمی هم برای فراموشی و التیام زخمش به زمان احتیاج داره. البته نمی دونم لازمه بگم یا نه که زمان دومی از اولی بیشتره!

می فهمی که ؟!

 

 

نوشته شده توسط من و دلم در یکشنبه 1386/07/29 ساعت 17:8 موضوع | لینک ثابت

شنیدم گفته ای از من بریدی
به روی عشق و نامم خط کشیدی
شنیدم گفته ای در چشم پاکم
نشان از اشک بی تابی ندیدی

نپرسیدی ز حال و روزگارم
ز قلب و دیده های بی قرارم
نپرسیدی چرا دلسرد و خاموش
به لب سودای آوازی ندارم

تو رفتی و من از دنیا بریدم
به کنج تلخ تنهایی خزیدم
تو رفتی و من از درد جدایی
به رنج بی صدایی تن کشیدم

تو رفتی و دلم دیوانه تر شد
گذشتی از دل و بی بال و پر شد
به جرم عاشقی و بت پرستی
تمام هستی ام زیر و زبر شد

به من گفتی نماندی در کنارم
به دست باد و رقص روزگارم
اگر چه فاخری آیین من نیست
هنوز آیین عشق آموزگارم

برو ای عشق بی همتای دیروز
ز درس عاشقی برگی بیاموز
اگر چون آسمان زیبا و پاکی
به آیین جفا خوبی نیاموز

برو ای ساقی مغرور و مدهوش
ز من این نکته را دریاب و درنوش
اگر بینا شوی بر کرده خویش
نکردم یاد زیبایت فراموش

بجز دستان تو ایمان من نیست
نباشی این دل ویران من نیست
تو هستی آنکه از جان می پرستم
عزیزم عشق من شعر و سخن نیست

تو بودی ورد جادوی زبانم
تو هستی عشق من آرام جانم
تو قلب سرد من عاشق نمودی
که می بینی به این دنیا نشانم

اگر دلخسته و گریانترینم
اگر دلبسته و رسواترینم
به عشق پاک تو ای جان زیبا
بدان تا زنده ام عاشقترینم

بخوان از دیده ام پیمان من را
وفای عشق بی پایان من را
ببین با جرم این احساس زیبا
چه زیبا می بری ایمان من را
 

نمی دانی مگر ای جان دلدار
شدم بر نور چشمانت گرفتار
دگر با دوری از اندیشه عشق
دل بی تاب و لرزانم میازار

 

 

نوشته شده توسط من و دلم در یکشنبه 1386/07/29 ساعت 17:4 موضوع | لینک ثابت

آخه من هيچي ندارم كه نثار تو كنم       تا فداي چشماي مثل بهار تو كنم

مي درخشي مثل يك تكه جواهر توي جمع       من ميترسم عاقبت يه روز قمارت بكنم

من مثل شباي بي ستاره سرد و خاليم      خب ميترسم جاي عشق،غصه را يار تو كنم

تو مثل يه قصه پر از خاطره هستي        نميخوام من بي نشون ، نشونه دارت بكنم

تو كه بي قرار ديدن شب و ستاره اي       واسه ديدن ستاره بي قرارت بكنم

مثل دريا بي قراري نميتوني بموني       من چرا مثل يه بركه، بي قرارت بكنم

تو بگو ، خودت بگو با تو بمونم يا برم؟!       آخه من هيچ نميخوام كه غصه دارت بكنم ..

 

 

نوشته شده توسط من و دلم در جمعه 1386/07/20 ساعت 11:28 موضوع | لینک ثابت

طی شد این عمر٬تو دانی به چه سان

پوچ و بس تند چنان باد دمان

همه تقصیر من است این که خودم می دا نم

که نکردم فکری

          که تأمل ننمودم ٬روزی

                ساعتی یا آنی

که چه سان می گذرد عمر  گران؟

"کودکی "رفت به بازی٬ به فراغت به نشاط

فارغ از نیک و بد و مرگ و حیاط

همه گفتند:کنون تا بچه است

            بگذارید بخندد شادان

که پس از این دگرش فرصت خندیدن نیست

                 بایدش نالیدن

من نپرسیدم هیچ

              که پس از این ز چه رو

                         نتوان خندیدن؟

هیچکس نیز نگفت:

            زندگی چیست؟چرا می آییم؟

بعد از این چند صباح

        به کجا باید رفت؟

با کدامین توشه ٬به سفر باید رفت؟

من نپرسیدم هیچ٬هیچکس نیز نگفت.

"نو جوانی"سپری گشت به بازی٬به فراغت٬ به نشاط

فارغ از نیک و بد و مرگ وحیاط

بعد ازآن باز نفهمیدم من

        که چه سان عمر گذشت؟

لیک گفتند همه

          که جوان است هنوز

بگذاریدجوانی بکند

              بهره از عمر برد٬کامروایی بکند

بگذارید که خوش باشد و مست

            بعد از آن باز ورا عمری هست

یک نفر بانگ بر آورد که:او

            از هم اکنون باید فکر آینده کند

دیگری آوا داد:

            که چو فردا بشود ٬فکرفردا بکند

سومی گفت:همانگونه که دیروزش رفت

                 بگذرد امروزش٬همچنین فردایش...

با همه این احوال

          من نپرسیدم هیچ

               که چه سان دی بگذشت؟

آن همه قدرت و نیروی عظیم

                به چه ره مصرف گشت؟

نه تفکر٬نه تعمق و نه اندیشه دمی

             عمر بگذشت به بی حاصلی و مسخرگی

چه"توانی"که ز کف دادم مفت

من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت

قدرت عهد شباب

            می توانست مرا تا به خدا پیش برد

لیک بیهوده تلف گشت جوانی...هيهات

آن کسانی که نمی دانستند

           زندگی یعنی چه٬

                            رهنمایم بودند

عمرشان طی شده بیهوده و بی ارزش و کار

و مرا می گفتند که چو آنها باشم٬

                  که چو آنها دايم

                       فکر خوردن باشم٬

                           فکر کشتن باشم٬

فکر تأمین معاش

          فکر ثروت باشم٬

                              فکر یک زندگی بی جنجال٬

                                         فکر همسر باشم

کس مرا هیچ نگفت:

          زندگی ثروت نیست

                       زندگی داشتن همسر نیست

زندگانی کردن٬ فکر خود بودن و غافل ز جهان بودن نیست

من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت

             و صد افسوس که چون عمر گذشت٬

                       معنی اش فهمیدم

حال می پندارم هدف از زیستن این است رفیق

من شدم خلق که با عزمی جزم

                    پای از بند هوی ها گسلم

پای در راه حقایق بنهم

با دلی آسوده٬ فارغ از شهوت و آز و حسد و کینه و بخل

مملو از عشق و جوانمردی وعلم

          در ره کشف حقایق کوشم 

"زره جنگ"برای بد و ناحق پوشم

            ره حق پویم و حق جویم و پس حق گویم

                 آنچه آموخته ام٬ بر دگران نیز نکو آموزم

شمع راه دگران و با شعله ی خویش

                ره نمایم به همه٬ گرچه سر و پا سوزم

من شدم خلق که مثمر باشم نه چنین زاید و بی جوش و خروش

عمر بر باد و به حسرت خاموش

ای صد افسوس که چون عمر گذشت

                 معنی اش فهمیدم.

 

نوشته شده توسط من و دلم در جمعه 1386/07/20 ساعت 1:14 موضوع | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط من و دلم در پنجشنبه 1386/07/19 ساعت 13:53 موضوع | لینک ثابت

خوش به حال آسمان كه هر وقت دلش بگيرد بي بهانه مي بارد

به كسي توجه نمي كند

از كسي خجالت نمي كشد

 مي بارد و مي بارد و...

اينقدر مي بارد تا آبي شود

 ‌آفتابي شود...!!!

 کاش...

 

کاش مي شد مثل آسمان بود

كاش مي شد وقتي دلت گرفت آنقدر بباري تا بالاخره آفتابي شوی

بعدش هم انگار نه انگار كه بارشي بوده!

 

نوشته شده توسط من و دلم در چهارشنبه 1386/07/18 ساعت 15:17 موضوع | لینک ثابت

 

من آن موجم كه آرامش ندارم

به آساني سر سازش ندارم

هميشه در گريز و در گزارم

نمي مانم به يك جا ، بي قرارم

سفر يعني من و گستاخي من

هميشه رفتن و هرگز نماندن

هزاران ساحلو ناديده ديدن

به پرسشهاي بي پاسخ رسيدن

من از تبار دريام،از نسل چشمه سارم

رها تر از رهايي حصار بي حصارم

ساحل حصار من نيست،پايان كار من نيست

هم درد و يار من نيست،كسي كه يار من نيست

** در انتظار من نيست **

صداي زنده بودن،در خروشم

به ساحل چون ميايم خموشم

به هنگامي كه دنيا فكر ما نيست

براي مرگ هم در خانه جا نيست

اگر خاموش بشينم روا نيست

دل از دريا بريدن كار ما نيست

من از تبار دريام ...

 

نوشته شده توسط من و دلم در چهارشنبه 1386/07/18 ساعت 15:14 موضوع | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط مهسا در چهارشنبه 1386/07/18 ساعت 12:37 موضوع | لینک ثابت

بهترین دوست اون دوستی كه بتونی باهاش روی یك سكو ساكت
بنشینی و چیزی نگی و وقتی ازش دور میشی حس كنی بهترین
گفتگوی عمرت رو داشتی.

ما واقعاً تا چیزی را از دست ندیم، قدرش را نمی‌دونیم،
ولی در عین حال تا وقتی كه چیزی رو دوباره بدست
نیاریم، نمی‌دونیم چیزی را از دست دادیم.

اینكه تمام عشقت رو به كسی بدی، تضمینی بر این نیست كه
اون هم همین كارو بكنه پس انتظار عشق متقابل نداشته
باش، فقط منتظر باش تا اینكه عشق آروم تو قلبش رشد كنه
و اگه اینطور نشد، خوشحال باش كه توی دل تو رشد كرده.

در یك دقیقه میشه یك نفر رو خرد كرد، در یك ساعت میشه
كسی را دوست داشت و در یك روز میشه عاشق شد ولی یك عمر
طول میكشه تا كسی رو فراموش كرد.

دنبال نگاه‌ها نرو، چون میتونن گولت بزنن، دنبال
دارایی نرو چون كم‌كم افول می‌كنه دنبال كسی برو كه
باعث بشه لبخند بزنی چون فقط با یك لبخند میشه یه روز
تیره را روشن كرد. كسی را پیدا كن كه تو را شاد كنه.

دقایقی توی زندگی هستن كه دلت برای كسی اونقدر تنگ
میشه كه میخوای اونو را از رویات بیرون بكشی و توی
دنیای واقعی بغلش كنی.

رویایی رو ببین كه میخوای. جایی برو كه دوست داری.
چیزی باش كه میخوای باشی. چون فقط یك جون داری و یك
شانس برای اینكه هر چی دوست داری انجام بدی.

آرزو می‌كنم به اندازه كافی شادی داشته باشی تا خوش
باشی، به اندازه كافی بكوشی تا قوی باشی، به اندازه
كافی اندوه داشته باشی تا یك انسان باقی بمونی و به
اندازه كافی امید تا خوشحال بمونی.

همیشه خودتو جای دیگران بگذار، اگر حس میكنی چیزی
ناراحتت میكنه، احتمالاً دیگران را آزار میده.

شادترین افراد لزوماً بهترین چیزها رو ندارن، اونا فقط
از اونچه تو راهشون هست بهترین استفاده رو میبرن.

شادی برای اونایی كه گریه می‌كنن و یا صدمه می‌بینن
زنده است. برای اونایی كه دنبالش میگردن و اونایی كه
امتحانش كردن. چون فقط اینها هستن كه اهمیت دیگران رو
تو زندگیشون میفهمن.

عشق با یك لبخند شروع میشه، با یك بوسه رشد میكنه و با
یك اشك تموم میشه. روشنترین آینده همیشه روی گذشته
فراموش شده، شكل میگیره. نمیشه تا وقتی كه دردها و
رنجها را دور نریختی، توی زندگی به درستی پیش بری.

وقتی به دنیا اومدی، تو تنها كسی بودی كه گریه می‌كردی
و بقیه می‌خندیدن. سعی كن یه جوری زندگی كنی كه وقتی
رفتی، تنها تو بخندی و بقیه گریه كنن.

لطفاً این متن رو به اونایی كه براتون ارزش دارن
بفرستین. برای اونایی كه زندگی شما رو لمس كردن.
اونایی كه وقتی احتیاج داشتین، باعث شدن بخندین.
اونایی كه باعث شدن وقتی ناراحت بودین، سمت روشن
واقعیتها رو ببینین. اونایی كه شما میخواید بدونن كه
شما قدر دوستی با اونا رو میدونین. اگه این كار را
نكنین، خوب براتون اتفاقی بدی نمی‌افته ولی تنها شانس
روشن كردن روز یك دوست با یك نامه رو از خودتون
گرفتین.

 

نوشته شده توسط مهسا در جمعه 1386/07/13 ساعت 20:58 موضوع | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط مهسا در جمعه 1386/07/13 ساعت 20:54 موضوع | لینک ثابت